Opracowała:mgr Lilla Ludwikowska nauczyciel kształcenia zintegrowanegow Szkole Podstawowej w Osieku

1. Nauczyciel głośno czyta wiersz “O prawach dziecka”

 

O prawach dziecka

Niech się wreszcie każdy dowie
I rozpowie w świecie całym,
Że dziecko to także człowiek,
Tyle, że jeszcze mały.
Dlatego ludzie uczeni,
Którym za to należą się brawa
Chcąc wielu dzieci los odmienić,
Spisali dla was mądre prawa.
Więc je na co dzień i od święta
Spróbujcie dobrze zapamiętać:
Nikt mnie siłą nie ma prawa zmuszać do niczego.
A szczególnie do zrobienia czegoś niedobrego.
Mogę uczyć się wszystkiego, co mnie zaciekawi
I mam prawo sam wybierać, z kim się będę bawić.
Nikt nie może mnie poniżać,
Krzywdzić, bić, wyzywać,
I każdego mogę zawsze na ratunek wzywać.
Jeśli mama albo tata już nie mieszka z nami,
Nikt nie może mi zabronić spotkać ich czasami.
Nikt nie może moich listów czytać bez pytania,
Mam też prawo do tajemnic i własnego zdania.
Mogę żądać, żeby każdy uznał moje prawa,
A gdy różnię się od innych, to jest moja sprawa.
Tak się tu w wiersze poukładały,
Prawa dla dzieci na całym świecie,
Byście w potrzebie z nich korzystały
Najlepiej, jak umiecie.

Marcin Brykczyński

 

2. Tłumaczenie praw dziecka tak, by były zrozumiałe.

Nauczyciel przygotowuje paski papieru, na których zapisane są najważniejsze prawa dziecka.

Prawo do życia i rozwoju.

 

Prawo do wychowania w rodzinie.

 

Prawo do nauki.

 

Prawo do wypowiedzi.

 

Prawo do swobody myśli, sumienia i wyznania.

 

Prawo do prywatności.

 

Prawo do życia bez przemocy.

 

Uczniowie tworzą siedem grup. Każdy zespół otrzymuje jeden pasek z zapisanym na nim prawem. Dzieci analizują je w grupach, wyjaśniają, zastanawiają się, co ono oznacza i jak je rozumieją. Kiedy zgłaszają gotowość do rozmowy, przedstawiciel każdej grupy czyta dane prawo i przedstawia, jak je rozumieli. Nauczyciel uważnie słucha wypowiedzi, czasami może pomóc, ale ważne jest, aby dzieci same starały się wyjaśnić znaczenie tych praw. Następnie nauczyciel zawiesza na tablicy fragment wiersza i paski z prawami. Uczniowie przyporządkowują swoje prawa do słów zawartych w wierszu, odszukują te, które pasują do siebie, na przykład: “Nikt nie może moich listów czytać bez pytania” – prawo do prywatności. Po intensywnej pracy nauczyciel proponuje zabawę, gdyż mamy prawo do zabawy.

 

3. Zabawa ruchowa “Wielki wyścig”.

Wyjeżdżamy na konną przejażdżkę. Dzieci siedzą na krzesełkach. Nauczyciel opowiada o trasie przejazdu, a uczniowie pokazują za pomocą rąk, nóg i głosu to, o czym słyszą:

- jedziemy wolno ( uderzamy dłońmi o kolana ),
- jedziemy szybko ( uderzamy szybko o kolana ),
- przejeżdżamy przez most ( słuchamy pięściami w piersi ),
- mijamy zarośla ( machamy ręką z okrzykiem “szszsz” ),
- pozdrawiamy dziewczynki ( słychać klaskanie ),
- pozdrawiamy chłopców ( słychać okrzyki: “ooo...” ),
- jedziemy przez błoto ( uderzamy dłońmi w policzki ),
- jedziemy po kamieniach ( pięść o pięść ),
- dojechaliśmy do szkoły ( pokazujemy, jak się cieszymy ).
Zabawę powtarzamy kilka razy, zmieniając “trasę przejazdu”, dzieci zapamiętują czynności, jakie wykonują podczas przejażdżki.

4. Plastyczne przedstawienie praw dziecka.

Każda grupa wykonuje na dużym arkuszu papieru ilustrację dotyczącą prawa, które starała się zinterpretować. Nauczyciel wspólnie z uczniami organizuje wystawę prac na szkolnym korytarzu.

5. Spotkanie w kręgu – samoocena.