• Nie wolno wyśmiewać się z takiego dziecka.
• Nie wolno go karać, traktować jak niezdolnego lenia. Starać się mu pomóc, mobilizując go do pracy nad sobą, niech ćwiczy i chwalić go za każdy, chociażby drobny sukces.

• Starać się go zrozumieć, jego potrzeby, możliwości i ograniczenia, aby zapobiec pogłębianiu się jego trudności szkolnych.
• Starać się jak najszybciej mu pomóc, kontaktując się z poradnią i wykorzystywać wyniki badań.
• Określić reguły współpracy między nauczycielem, rodzicami i dzieckiem
• Uczynić dziecko odpowiedzialnym za pracę nad sobą, rodziców do pomagania dziecku.
• Starać się obserwować dziecko podczas codziennych lekcji, co mu przychodzi najtrudniej, co najłatwiej, co lubi robić, a czego nie.
• Być cierpliwym i życzliwym nauczycielem, oceniać go według indywidualnych możliwości i wkładu pracy. Oceniać na podstawie odpowiedzi ustnych i treści prac pisemnych. Nagradzać za wysiłek i pracę, a nie za jej efekty.

W pracy z dzieckiem dyslektycznym należy:

• Stosować na przemian czytanie głośne i czytanie ciche utworów ze sprawdzaniem zrozumienia tekstu.
• Utrwalać i powtarzać wiadomości przy każdej okazji.
• Ćwiczyć poprawne pisanie poprzez stosowanie wielu różnorodnych ćwiczeń ( przepisywanie nie ma sensu!)
• Często sprawdzać poprawność pisania
• Dostosowywać wymagania do praktycznych możliwości dziecka, mając na uwadze poziom trudności
• Stosować różnego rodzaju zachęty, pochwały
• Ćwiczyć odporność psychiczną i uczyć jak dziecko ma sobie radzić w trudnych sytuacjach.

Następnie skontaktowałam się pomocą wychowawcy klasy z matką Michała, która nietypowe objawy w pisaniu, zauważyła bardzo dawno.

Zaproponowałam, żeby oceniła zachowanie dziecka za pomocą Skali Ryzyka Dysleksji ( udostępniłam tekst do przeprowadzenia w domu).

Za kilka dni matka Michała przyszła do mnie i poinformowała, że na większość stwierdzeń ( 21) ocenionych w skali 1 do 4 punktów uzbierało się aż 45. W związku z tym poradziłam, żeby jak najszybciej skontaktowała się z Poradnią Psychologiczno- Pedagogiczną w Sierpcu, w której specjaliści zdiagnozują Michała.

Matka wypełniła formularz do poradni i pojechała z chłopcem na badania w wyznaczonym terminie ( niestety termin oczekiwania na takie badania jest zbyt długi).

3. Propozycje rozwiązania.

Z niecierpliwością czekałam na opinię psychologiczno- pedagogiczną z poradni, ale już od dawna traktowałam Michała inaczej, to nie znaczy ulgowo. Uświadomiłam chłopcu, że jeśli moje przypuszczenia co do dysgrafii i dysortografii się potwierdzą, będzie musiał pracować w domu z rodzicami, a ja nie będę mu obniżać ocen za błędy ortograficzne, będę przygotowywała ocenę opisową o tym, ile i jakie błędy popełnił. On ze swojej strony musi zrozumieć, że takie traktowanie zobowiązuje go do systematycznej pracy nad poprawną pisownią i jej estetyką. Michał zaakceptował moje warunki, chętniej się zgłaszał na lekcjach, wolał odpowiadać niż pisać.

Po kilku miesiącach od badania w poradni, matka wreszcie przyszła do szkoły z opinią, którą mi przedstawiła. Niestety, potwierdziły się moje obserwacje- kłopoty Michała są skutkiem nasilonych fragmentarycznych zaburzeń rozwojowych typu dyslektycznego o charakterze dysortografii i dysgrafii.

• Aspekt poprawności ortograficznej i graficznej nie decydował o ocenie końcowej prac pisemnych Michała.
• Umożliwić chłopcu korzystanie ze słowniczka ortograficznego oraz wydłużyć czas podczas pisania samodzielnych prac klasowych.
• Zapewnić możliwość dołączania brudnopisu do zadań otwartych z języka polskiego, który będzie dowodem poprawnego rozumowania.
• Bazować na wypowiedziach ustnych.
• Stosować testy jako jedną z form sprawdzania stopnia opanowania bieżących wiadomości szkolnych.
• Często chwalić chłopca w celu podnoszenia motywacji do nauki i większej wiary we własne możliwości

Michał już wie, że jest dysgrafikiem i dysortografikiem, pracuje nad sobą.
Często pisze samodzielnie dyktanda na komputerze i dokonuje Autokorekty.
Utrwala wzory graficzne trudnych wyrazów, ćwiczy poziom graficzny pisma, jego estetykę. Jest to zadanie trudne, wymagające czasu i cierpliwości.
Cieszę się, że mogłam pomóc Michałowi, uświadamiając jego rodzicom, problemy chłopca, a w następstwie zdiagnozowanie i fachową pomoc.
Mam świadomość, że dysgrafia i dysortografia, utrudniają życie, ale nie ograniczają człowieka. Należy włożyć wiele wysiłku i systematycznej pracy, która na pewno przyniesie rezultaty.